Nuper locuti de Theodoro atque Ireneao, qui e Christiano Oriente venerant inter Latinos, hodie proponimus imaginem Hieronymi, monachi et sacerdotis Dalmatae, qui e contrario, Latinus cum esset, anno fere 373 contulit se in Orientem. Ibi vero visit omnia centra fulcraque vitae ecclesiasticae: Antiochiam, Alexandriam, Constantinopolim, Ierosolymam, prope quam et consedit Bethlehem, in oppido, ubi natus erat Dominus Iesus Christus.
Latinitatis cultores erga Hieronymum peculiari obligatione obstringuntur, nam ille magnopere contulit ad rem biblicam provehendam in Occidente non solum commentariis scroptis in singulos Libros, sed etiam nova eaque accuratiore versione Scripturae in linguam Latinam, quae post pauca saecula communiter acceptata est in Occidente sub nomine Vulgatae.
Quamquam habitabat in Oriente, tamen propter eius ingenium litterarium, utpote qui Romae magistrum habuisset celebrem Donatum, sed imprimis ob eius scientiam biblicam cognitionemque linguarum Graecae et Hebraicae, Hieronymus scriptis et litteris suis factus est Latinis praeceptor et quoddam oraculum. Nihil itaque mirum, si adnumeratus est quattuor egregiis Ecclesiae doctoribus Latinis - apud Ambrosium Mediolanensem, Augustinum Hipponensem Gregoriumque Magnum -, qui velut symmetrice respondent quattuor principalibus doctoribus Graecis: Athanasio Alexandrino, Basilio Caesariensi, Gregorio Nazianzeno Ioanneque Chrysostomo. - Mortuus est in suo claustro Bethlehemitico, anno 420, die 30 mensis Septembris.

Scripsit Fr. Benedykt Huculak OFM