|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
POESIS Noli tibi similem occidere! Anima clamat dolore percita: cur dies transeunt cruore imbuti? dum nationes vivunt animo pacato in conscientiae obscuritate et solam contentionem śconomicam percipiunt et unicam delectationem pecuniariam quaerunt. Nullius pretii sunt vitae praecepta honestas, fidelitas, benevolentia; ad solitudinem singulorum vita reducitur. Agmina et arma nimis diliguntur et magis perficitur magis eorum vis ad membra secanda, ad vitam negandam. Stultitia! Summa stultitia! Homo sapiens ad imum descendit qui ignorat se ipsum, veram essentiam suam. Iam belli furores iam ardent inter populos in regionum limitibus, dignitas, libertas, honor generis inimici humani spernunt. Nusquam confugiunt miseri quos rabies persequitur propter diversitatem; nulla clementia est clamoribus nec auxilium clamantibus aures et oculi artissime clauduntur, frigidi voluntas alienos repellens corpore iudicatos, recusat. Nec ullo exemplo gentes admonent eventa recentiora. Quisnam potest oblivisci Judeorum condicionem Japonicam urbem armis contaminatam polluentibus Americana monumenta parato dolo exenterata? Homines, nihil didicistisne? Amice qui mihi contingis aspice, quaeso, futuros cursus vitae filii tui Amorem universum moventem Bonum abditum in terrarum visceris. Cordis fratri aperi ianuam qui tibi similis est, sine timore. Non alienus est, tibi par, ab odio, iniquitate, dolore quibus homines mundum implent inscientes. Tu, vir, rei publicae minister, vitam populi noli negligere: destrue, age, libidinem belli, Dei vocem audi: “Noli tibi similem occidere!” Res tristis Secum horas tempus trahit, momenta aufert, muscus lapides obruit, parvula flamma pulsat tamen in lapidibus, tenebras collustrans. Flos, olim colorum et odorum volumen, nunc vestigium e natura evulsus, stat, ut memoriam retineat, frigidum impediat. Dies dolorem fert et tristitiam; e temporum cursu eripi videtur, defixus. In magna derelictione unica subridet defuncti imago, superstibus donum. Tempus inter ramos siccos se abdit praeteritum in terra nuda et humida. scripsit Joannes Teresi |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
