|
|
|
HOMINES IN CONSPECTU
Scotellarus,
 Scotellarus, Lucaniae
"poëta agricola"
Rochus Scotellarus (quem in imagine
aspicis) in parvo Lucaniae pago (Italice Tricarico) natus
est a. D. MDCCCCXXIII et morbo obiit a. D. MDCCCCLIII. Pater eius
sutor, mater domiseda erat. Valde promptus in discendo, ceteros
pueros iuvabat in domi gradibus sedens. Cum praeter primariam
Tricarici scholae non essent, sacerdos quidam parentes hortatus
est ut Rochum in seminarium (in Campania positum) demitterent, ut
ibi studia exerceret et … sacerdos fieret. Multi egestate
atque discendi studio moti, temporibus illis ita agebant; cum
autem essent prope sacerdotalem consecrationem, seminarium
relinquebant et in publica schola reliqua studia perficiebant.
Hoc quoque Scotellarus fecit, praesertim seminarii vitae
severitate minime contentus. Mortuo patre, (qui in urbe Neapoli ,
tormentis telisque concidentibus, curium iam solutum amisit, quo
calceos confecturus erat), Rochus carmina composita edere, in
certamina descendere coepit et nummos aliquando percepit, quibus
suos iuvit. Viginti tres annos natus praefectus pagi electus est,
in vincula autem coniectus, a parte adversa (dextera) accusatus
quod furtum fecisset aliquarum rerum quas Americani in Italiam
bello deletam miserant. Iudices eum absolverunt (ex iis qui
distribuerant erant qui furta fecerant). Agrorum occupationibus
interfuit, nosocomium erigendum in pago curavit. Eos auxilio
laboris iuvit (Mazzarone, Levi, Rossi Doria), qui omnibus viribus
operam dabant ut Lucaniae et meridianarum regionum incolae in
humaniorem vitae cultum procederent.
Huius poetae duo carmina Latine conversa
praebentur.
LUCANIA
Gryllorum cantus,
tintinnabuli
inquietae capellae sonitus
ruri me blandiuntur;
ventus corpus
meum
fasciolis ex argento subtilibus
involvit.
Ibi, sub nubium umbra,
longe
dispersim
parvae domus iacent
Lucaniae pagi.
 PROPE SEPULCRETUM
Prope sepulcretum
deambulatum iens,
quod praeter mi care pater iaces,
picae cantum hilarem
vesperi audio.
Inurbanus sum, non te saluto.
Olim, memini, cum domum ingressus
hospites non salutassem,
me expulisti atque monuisti,
ut urbane domum intrarem
et hospites
“salvete” dicens salutarem.
OH! HIC NEMO PERIIT!
Oh! Hic nemo periit!
Nemo nostrum
corporis cultum mutavit.
Agricolae suras
telis linteis involvunt,
eodem modo quo antiquitus.
Oh! Hic nemo perire potest!
Aequo
animo
quisque veniat!
Fistula canemus
caprae pellem inflantes,
timpanum pulsabimus
teneri cuniculi pelle confectum.
 TRICESIMO DIE…
In vicis oscuris
triginta diebus ante,
super domuum gradibus sedentes,
vespertino cibo sumpto,
aestatis transeuntis
natos mortuosque enumerabant.
Agricola quidam mulo vectus,
tarde e campis
rediens,
sodales sedentes salutabat.
Ianua tantum una deserta erat
sodalis triginta diebus ante mortui.
Scripsit Dominicus Caveosanus - 04/03/2010 20h18
.
.
|
|
BREVES
SCIENTIAE
SOCIALIA
RELIGIO
SOCIALIA
RELIGIO
|
