|
|
|
SOCIALIA
Parva (
 Parva (quin potius
minima) sed nullo modo apta mihi
Casus tristis huiusdam temporis qui
in quadam Aprutii urbe evenit
Diurna casus singulares (saepe tristes)
narrant. Hoc tempore vivimus, cum nonnulli ditissimi vitam beatam
et omnino curis vacuam agunt, quin etiam omnibus viribus
enituntur ne tributa conferant (quapropter pecunias in externis
argentariis collocant); plurimi autem sunt qui cum dignitate
vitam miseram agunt.
Abhinc paucos dies diurna de Johanne quodam
(sexaginta quinque annos nato) nuntium ediderunt.
Solus et saepe nullo in opere occupatus
(aliquando dealbatoris opere fungebatur), cum non posset in
conducto habitare, abhinc vigenti menses nocte in quadam cellula
imaginibus luce imprimendis dormiebat. Apud hanc cellulam
thermopolium est, cuius domina cibum et lavationis usum ei
praebebat. Gravis qui est, cum pecunia ei erat, cibi praetium
solvebat. Cellula admodum parva cum esset et ea ut spatium ad
recumbendum non esset, Johannes sedens iacebat eiusque pedes in
semita eminebant. Fere omnes in vico Johannis condiciones
noverunt, sed eorum auxilium is semper decore recusavit, donec
nonnulli cives, Johannis valetudine anxii, eum immotum et pedes
cruore opertos animadverterunt; parochum statim adierunt, a quo
petiverunt ut auxilium Johanni ferretur. Summa vi parochus ei
persuasit ut auxilium, semper antea recusatum, tandem reciperet;
miser Johannes ad nosocomium deductus est, ubi eius valetudini
opera data est. Parochus Johannem, ad sanitatem reversum, omnibus
vici civibus una gaudentibus, domum pro senibus comitatus est,
ubi corpus lecto tandem imponere et cibum aequo animo sumere
potest.
Scripsit Dominicus Caveosanus - 15/10/2011 21h50
.
.
|
|
BREVES
SCIENTIAE
SOCIALIA
RELIGIO
SOCIALIA
RELIGIO
|
