Varsoviae nata
per rete divulgata
ad omnia scitu digna spectans

Jovis die 12 mensis Decembris 2019
Prima
Nuntii
Acta
Crater nugarum
Miscellanea
In orbe
Politica
Scientiae
Valetudo & medicina
Athletica
Oeconomia
Homines
Socialia
Percontatio
Religio
Opiniones
Insolita
Chronicae
Epistula Leonina
Sanctus
Cultura
Historia
Biographiae
Cinemata
Libri
Cultus Civilis
Poesis
Ellenica
Otium
Ars vivendi
Periegetica
Crucigramma
Hebdomada aenigmatum
facetiae
Fabulae
Holmesiaca
Narrationes
Superbia & odium
Crabatus
Varia
Vita Latina
Textus varii
Scholastica
Epistulae lectorum
Tempestas
Qui simus
Archiva
Annus 2019
Annus 2018
Annus 2017
Annus 2016
Annus 2015
Annus 2014
Annus 2013
Annus 2012
Annus 2011
Annus 2010
Annus 2009
Annus 2008
Annus 2007
Annus 2006
Annus 2005
Annus 2004

CULTUS
Hodie lingua quaeque est custos patrimonii specifici cuiusque populi, qui tradere velit mores suos per scripturam signicam.Infeliciter quisque sermo hodie suam vim non sustinet prae universali dominatu linguae Anglicae. Oportet tamen dicamus conatum linguam comunem gentes ad unum habitum communicativum, cui titulus olim Esperantus tributus est, fefellisse.Quia lingua praesertim est habitus specificus formatur elementis singularibus cuiusque populi, cuius, singularitate sublata, character specificus perditur. Quia lingua non est sic et simpliciter syntgma phonicum-phoneticum sed magis instrumentum per quod vehitur habitus psychicus et mentalis partis cuiusdam gentium. Procul veritate non est dictum quod momento singulari creatum est: illa region, eius religio, quo clarus fit sensus habitus specificitatis. Ut instrumentum lingua vitalis est et manet prout fruitor vitam et vim suam ostentat; si fruitor perit vel interit vel deest, conuexio rumpitur, et instrument, quod superset, ut syntagna iamfixum, ad memoriam eruditam ductum est (id potest dici de linguis classicis Europaeis). Hoc in casu, lingua valet, dicit linguista Franco gallicus Millet, non quia organum nationis, sed quia vehiculum civitatis. Si hoc dictum linguis classicis Europaeis applicare conamur, quod praevalet non est tam syntagma phonicum-phoneticum, quam magis patrimonium mentale syntagmate vectum. Sed non oblivicendum hodie nobis est rationem (ordinem mentalem scilicet) non tam ostentatam per sermonem quemcumque hodiernum, qui eo fonte prisco derivatur, patere, quam imprimis per patrimonium obsoletum hodie putatum, cuius maximum vestimentum nisi est syntagma fundamentale. Et magis dicendum est tam praestantius patrimonium est, quam necessarius et inseparabilius instrumentum syntagmaticum per quod habitum formativum vehitur. Et haec consideratio ad ulteriorem cogitationem nos ducit cum vice versa ductus linguisticus habitum psychicum saepius determinat, quod possumus notare in maiore sermonum hodiernorum parte.Nam hi sermones sunt formatione et natura sua psychici, non rationales, sicut linguae classicae, Germanico sermone excepto.Inter sermonem proinde et linguam distiantia immanis subsistit: sermo est apparatus semantic-phonicus, separatus a structura theorico-formali quae emergitur ex operibus philosophico-litterariis (cum exemplar manet apud Germanos); lingua est e contrario apparatus universalis qui manifestaturper partem theoricam et partem practicam sine ulla contradictione. Hic character est typicus linguarum classicarum. Ad hoc exemplum convenit uti casu philosophi aetatis modernae, cui nomenest Baruch Spinoza. Non quocumque sermone ad comminicandum utebatur, sed lingua Latina, si transfertae in codicem communicativum structuram oralem neque iubebat a structura theorica qua utitur philosophando. Multis autem in casibus, sicut evenit in Italia, sermo nascens, de quo loquitur Dantes, fortissimum ligament fuit inter regiones terrae nationalis separatas; quod stimulus fuit ad unitatem instituendam. At hodie sermo quisque praesertim psychicus est, adeo ut populus specificuset clausus non capax sit sumendi aliud quod sit ultra limites suos.Nonne est haec condicio causa incommunicabilitatis hominum hodiernorum maxime typicae et specificae?

Scripsit Johannes Teresi



Profectae de profectura edita sunt!

  CULTUS
LEONARDUS(V)
De vita et operibus viri summi ingenii
  SANCTUS
EVANGELIUM SECUNDUM LUCAM (XIV)
Conversum in Latinitatem classicam offertur
  ELLENICA
Ἡ κρύφα θεός
De origine verborum (XV)
  ELLENICA
Τῆς θανάτου καὶ τοῦ βίου δαίμων
De origine verborum (XIV)
  CULTUS
Quomodo fabula et narratio, genere structura, potentia per tempora distinctae, in unum denique vergant

 

Latine loqui disce!!


Subnotationes fient
ante finem Septembris.

==============

=============

AMICI EPHEMERIDIS: